od dnia 19 lutego 2007
odwiedziło nas 10222663 osób

<< Lipiec 2014 >>
PnWtŚrCzPtSoN
123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031


Produkty

Drewno kominkowe

Drewno sprzedawane konfekcjonowane – pakowane w workach 12 oraz 20 kg. Drewno sezonowane przez okres 24 miesięcy na wolnym powietrzu.. Wilgotność standardowo nie przekracza 25% i jest wartością średnią sprzedawanej partii.
Zastosowanie: do palenia w kominkach, piecach, kotłach CO, na ogniska, do wędzenia [szczególnie olcha, a także buk i brzoza].
 
Klient ma możliwość szybkiego zakupienia drewna wg swoich wymagań, omijając trudne warunki wywozowe w lesie oraz czas na podróż do nadleśnictwa.
 
 
Drewno pocięte jest na standardową długość 30 cm oraz połupane.
Posiadamy w stałej ofercie drewno:
- bukowe,
- brzozowe,

Sprzedaż od poniedziałku do piątku w godzinach od 7:00 do 15:00; na życzenie klienta możliwa jest sprzedaż i odbiór towaru także w innych godzinach po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym.
 

 Do nabycia w:
- Skibnie koło Sianowa, ok 15 km od Koszalina, 
- siedzibie ZPD Podborsko        oraz
- w siedzibie ZSLP w Białogardzie.


Sprzedaż od pn do pt od 7 do 15.  Wystawiamy faktury VAT.

Uwaga – poniżej  są porady praktyczne
 
 
Jakiego drewna używać do palenia?
Zasadniczo należy do palenia używać drewna suchego. Wówczas produkty spalania nie zanieczyszczają komina tak, jak w przypadku drewna świeżego lub nie dosuszonego. Drewno suche ma około 20-25% wilgotności.
Zaleca się stosowanie drewna twardego (buk, dąb, grab, akacja), a z miękkich – brzozy. Drewno iglaste zalecane jest raczej do rozpałki ognia w piecu lub kominku.
 
Drewno suszone – co to znaczy?
 Drewno traci naturalną zawartość wody do pewnego poziomu. Proces schnięcia zależny jest od gatunku drewna, sposobu jego składowania w trakcie schnięcia, wymiarów suszonych klocków. Ważne jest więc, by drewno było możliwie najbardziej rozdrobnione. Przyjmuje się że grubość polan (szczap) nie powinna być większa niż 10 – 12 cm. Tak rozdrobnione drewno powinno być sezonowane 2 lata, lub suszone w specjalnych suszarniach do drewna.
 
Na stronie oficjalnej Ministerium für Umwelt und Naturschutz, Landwirtschaftund Verbraucherschutz des Landes Nordrhein-Westfalenmożna uzyskać informacje, że okres schnięcia w warunkach naturalnych wynosi dla drewna:
- topoli, świerka          -           1 rok,
- lipy, olchy, brzozy    -           1,5 roku,
- buk, jesion, drzewa owocowe         -2 lata,
- dąb                           -           2,5 do 3 lat.
 
 
Dlaczego nie drewno wilgotne (świeże)?
Albowiem takie drenwo „krzywdzi” komin i środowisko. Dużo mniejsza jest jego wartość opałowa. Dlaczego mniejsza? Bo spora część energii (około 50%) zostaje zużyta na podgrzanie i odparowanie wody zawartej w wilgotnym drewnie. Taka para wodna w kominie ulega wykropleniu (kondensacja pary wodnej) i wraz z sadzą tworzy mazistą powłokę, agresywną chemicznie. W przypadku kominka osłoniętego – szybko zaczerniają się szyby szklane kominka.
 
Jakie gatunki drewna do palenia w kominkach i piecach?
Zasadniczo nie iglaste. Drewno iglaste zawiera naturalne żywice, pali się szybko, obficie iskrzy. Ze spalenia żywic powstaje specyficzna sadza, która w połączeniu ze skroploną parą wodną przyjmuje charakter agresywnego kwasu, działającego korozyjnie. Dlatego warto wiedzieć, czy Wasz komin posiada kwasoodporną wkładkę ze stali szlachetnej.
Gdy rozpatrywana jest wartość opałowa, mamy do czynienia z tą samą ilością energii, ale już skraplania pary wodnej nie uwzględniamy. Pozostałe warunki są bez zmian.. W poniższej tabeli zamieszczono klasyfikację najczęściej występującego drewna opałowego, gdzie współczynnik 10 oznacza opał o najwyższej wartości energetycznej, natomiast współczynnik 5 o najniższej, dającej o połowę mniej ciepła.
 
 
 
Jak rozpoznać czy drewno pali się dobrze, czy źle ?
Warto zwrócić uwagę na jakość spalania - jest dobre jeśli:
- drewno spala się długim płomieniem,
- powstaje biały i delikatny popiół,
- powstająca „chorągiew dymu” jest niewidoczna lub mało widoczna,
 
Spalanie jest niewłaściwe, jeśli:
- w palenisku tworzą się pokłady sadzy i dziegciu o charakterystycznym mocnym „wędzonym” zapachu,
- popiół ma kolor ciemny (wysoki udział części niewypalonych)m,
- dym jest bardzo jasny (duża zawartość pary wodnej w dymie) albo zbyt ciemny.
 
Spalanie drewna a ekologia
Czy rzeczywiście spalanie drewna ma coś wspólnego z ekologią? Przecież niszczymy w ten sposób nasze lasy. Współczesne lasy dawno straciły już całkowicie dziki charakter. Powojenne lata sztucznych nasadzeń, tworzenie monokultur opartych na jednym gatunku, najczęściej sośnie, w wielu miejscach zakłóciły naturalną selekcję, różnorodność gatunkową i ich równowagę. Dzisiaj las wymaga ochrony, przeprowadzania wielu zabiegów pielęgnacyjnych. Powoli wraca się do różnicowania nasadzeń i odtwarzania naturalnych skupisk współwystępujących gatunków. Sposób ingerencji człowieka się zmienia na bardziej zgodny z naturalnymi procesami zachodzącymi w lesie.
          Lecz las był i będzie źródłem drewna. Jest to zgodne z cyklem życia drzew. Przeprowadzając racjonalnie trzebieże, czyli przerzedzanie drzew, oraz okrzesywania , czyli usuwanie dolnych, najczęściej suchych gałęzi, wzmacniamy selekcję dając szansę najbardziej dorodnym. Chronimy je w ten sposób przed chorobami. Duża część pozyskiwanego opału powstawać może dzięki cięciom pielęgnacyjnym. Potencjał jest tutaj spory. Oprócz cięć pielęgnacyjnych znaczną masę surowca opałowego dają cięcia sanitarne. Zmuszają do nich kryzysowe sytuacje takie jak pożary, huragany, powodzie, susze, gradobicia, ataki owadów i grzybów, posusze przemysłowe. Z kolei planowa wycinka drzew dojrzałych, coraz częściej selektywna, daje szanse wzrostu młodszym egzemplarzom. Pozwala na zmianę gatunku drzew dominujących., kształtowanie ich zmieszania.
 
 
 
 
W 1996 r. jako jedna z pierwszych dyrekcji LP w kraju i jeden z pierwszych przedstawicieli lasów państwowych w Europie - RDLP w Szczecinku otrzymała międzynarodowy certyfikat FSC ( Forest Stewardship Council ), który został odnowiony w 2002 r. Certyfikat stanowi respektowaną przez światową opinię publiczną i gremia gospodarcze gwarancję dobrej jakości surowca drzewnego pochodzącego z lasów, w których prowadzona jest racjonalna gospodarka leśna i ochrona zasobów przyrody.
Certyfikat przyznawany jest na okres 5 lat i weryfikowany corocznym audytem.
 
 
Dla ciekawskich: o spalaniu, kominach i dlaczego warto używać drewna porządnego....
[za http://www.kominiarz.org.pl/3-2002/11.htm]
Wymiary –
 
 
Kominki część IV

Istotnym, i bardzo ważnym czynnikiem prawidłowego funkcjonowania kominka jest opał. W przypadku kominków opałem tym jest przede wszystkim drewno opałowe. Wiele osób uważa iż każdy rodzaj drewna i jego stan jest paliwem samym w sobie, a jedyny trud jaki należy sobie zadać w przygotowaniu go, to porąbanie na odpowiednie kawałki. 
Nic bardziej mylnego. 
Nie należą niestety do rzadkości przypadki spalania drewna uzyskanego z odpadów stolarskich, pociętych podkładów kolejowych i słupów telegraficznych, oraz przywiezionego z lasu bezpośrednio przed włożeniem do paleniska.
Spalanie przypadkowo uzyskanego drewna powoduje emitowanie do atmosfery szkodliwych związków powstałych w wyniku spalenia substancji impregnujących, farb i lakierów, klei, itp.
Przyjrzyjmy się zatem jak powinno wyglądać prawidłowe przygotowanie opału zasługującego na miano "drewna opa-łowego". Na początek trochę materiałoznawstwa.
Podstawowym składnikiem drewna są substancje organiczne stanowiące ok. 95% suchej masy. Są to: celuloza (błon-nik), lignina (drzewnik), oraz hemicelulozy. W skład poszczególnych substancji wchodzą pierwiastki: węgiel i wodór (palne) oraz tlen i azot. 
Ważnym składnikiem są substancje mineralne takie jak potas, soda, węglan wapnia, sole kwasu węglowego, fosforo-wego itp. Zawartość tych składników przeciętnie stanowi ok. 0,2-1,7 % i określa się ją na podstawie popiołu pozosta-łego po spaleniu. W drewnie występuję ponad to substancje uboczne takie jak żywice, woski, tłuszcze, barwniki, garb-niki i inne.
Drewno jest źródłem energii odnawialnej (przy dobrze planowanej gospodarce ok. 20 lat), łatwo dostępnej, względnie taniej oraz najmniej szkodliwej dla środowiska. Gdy płonie jeden kloc drewna wyzwala energię zmagazynowaną w je-go komórkach w ciągu całego jego życia, a do atmosfery przedostaje się taka ilość dwutlenku węgla która w przeszłości została przez niego pochłonięta. Inne młode drzewo wytwarzając nową materię organiczną pochłania pozostałości po spaleniu oddając do atmosfery tlen... itd. Perfekcyjny recykling. 
Ciepło uzyskane w warunkach laboratoryjnych podczas spalania 1 kg drewna całkowicie suchego z jednoczesnym ochłodzeniem spalin do temperatury otoczenia nazywa się ciepłem spalania, wyrażonym w dżulach na kilogram.
Ciepło uzyskane w czasie spalania 1 kg drewna w warunkach naturalnych nazywa się wartością opałową. Jest ona praktycznie mniejsza od ciepła spalania, ponieważ powstająca para wodna uchodzi z gazami spalinowymi i nie oddaje ciepła parowania
Właściwą wartość opałową drewna określoną w dżulach na jednostkę objętości ustala się jako iloczyn ciepła spalania drewna całkowicie suchego i jego gęstości. Gęstość drewna jest to stosunek masy drewna do jego objętości w stanie całkowicie suchym (lub w stanie określonej wilgotności) i wyraża się ją w kg/m3 .
Właściwa wartość opałowa wzrasta proporcjonalnie ze wzrostem gęstości drewna dlatego też niektóre rodzaje drewna np. grab, buk, akacja, mają dużą wartość opałową wynoszącą ponad 14,56 kJ/m3 inne zaś, takie jak osika, topola - małą ok. 7,23 kJ/m3. Istotnym składnikiem zwiększającym jego wartość opałową jest lignina, a także żywica. Duża zawar-tość żywicy może zwiększyć wartość opałową o 20%.
Dla określenia wartości opałowej drewna wilgotnego wartością wyjściową jest zawsze ciepło spalania drewna całkowi-cie suchego. W odniesieniu do różnych rodzajów drewna ciepło spalania wynosi 18,84-20,93 MJ/kg.
Wartość opałową drewna oblicza się ze wzoru:
W którym:
Wdw - wartość opałowa drewna wilgotnego 
Ww - wilgotność względna drewna
Wds. - wartość opałowa drewna zupełnie suchego

Właściwa wartość opałowa drewna zależy więc od jego rodzaju, jego wilgotności i zdrowotności oraz wieku i części pnia. W wyniku spalenia drewna wilgotnego i nadgniłego uzyskuje się mniejszą ilość ciepła niż ze spalenia drewna su-chego i zdrowego. Drewno spala się prawie w 97%. Pozostałe 3% to sole mineralne, które można wykorzystać do na-wożenia ogródka.
Myślę iż nikogo nie trzeba przekonywać o słuszności wyboru drewna jako paliwa, jednak pozyskanie odpowiedniego drewna opałowego wcale nie jest rzeczą prostą.
Świeżo ścięte drewno zawiera ok. 60-80% wody i nie nadaje się do palenia. Panują potoczne opinie, że drewno mokre (szczególnie brzoza) pali się dłużej. Jest to prawda, ale dlatego, że w trakcie palenia najpierw się wysusza. a dopiero po tym następuje proces właściwego spalania. Dużo ciepła (ok.30 do 40 %) tracone jest na odparowanie wody, która póź-niej może kondensować się na zimnych siankach paleniska i komina. Palenisko, szczególnie szyba wkładu kominko-wego, a także komin szybko zabrudzają się, dlatego mokrego drewna należy unikać.
Woda która wypełnia wnętrza komórek i przestrzenie międzykomórkowe nazywa się wodą wolną lub kapilarną i sta-nowi ok. 65% ogólnej zawartości wody w drewnie. Pozostała część to woda która nasyca błony komórkowe tzw. woda związana -30%, oraz woda która wchodzi w skład związków chemicznych - 5%. Zanim więc drewno wykorzystamy jako paliwo, musi zostać wysuszone.
Po ścięciu woda wyparowywuje w tempie uzależnionym od jego rozdrobnienia i warunków przechowywania. 
Drzewa powinno się ścinać w okresie zimowym, kiedy przestają krążyć w nich soki. W tym okresie zawartość wody związanej i kapilarnej jest najmniejsza.
Po ścięciu kloce drewna należy spiłować na odcinki ok. 35-45 cm i w jak najkrótszym czasie przerąbać na połówki lub ćwiartki. Rozdrobnienie pozwoli na odparowanie wilgoci bez utrudnienia w postaci okorowania które przy niektórych gatunkach wysychając zasklepiają naczynia i włókna drzewne nie pozwalając na przenikanie wody w kierunku promie-niowym. Z rozdrobnieniem nie należy jednak przesadzać gdyż zbyt drobny opał spala się za szybko. Za właściwe uznaje się szczapy o przekroju 10 - 15 cm.
Tak przygotowane drewno powinno zostać składowane przez okres 18 do 24 miesięcy w przewiewnym i możliwie za-zadaszonym miejscu. Wyjątkiem jest dębina która ze względu na dużą gęstość oraz zawartość taniny (garbnika) wyma-ga pozostawania na wolnym powietrzu (i deszczu) przez okres 12 miesięcy a następnie pod przykryciem, suszenia przez 2 - 3 lata.
Po dwóch latach składowania z drewna usunięte zostaną garbniki, lotne składniki żywicy, terpentyna itp. a wilgotność osiągnie 15 -20% i uważa się iż jest to właściwy poziom wysuszenia drewna. Ma ono miano powietrzno-suchego i można je przenosić porcjami do pomieszczeń zamkniętych np. piwnicy. Nie należy jednak zbyt długo przechowywać suchego drewna w wilgotnych pomieszczeniach gdyż ze względu na jego higroskopijność ponownie może uzyskać po-ziom 30% wilgotności (jest to górna granica chłonności błon komórkowych). Zjawisko to nazywa się sorpcją.
Kilka słów o właściwym ułożeniu drewna w okresie składowania i suszenia.
Jednym ze sposobów jest ułożenie stosu o podstawie koła stopniowo zwężającego się do wierzchołka. Podstawę stosu układamy ze szczap położonych korą do dołu, po promieniu, a następnie wzdłuż okręgu, spiralnie zbliżając kolejne warstwy do środka. Należy pamiętać aby wewnętrzny koniec szczap był lekko uniesiony ku górze. Sam wierzchołek trzeba przykryć np. brezentem. Dalszą pracę wykona słońce, wiatr i czas.
Słońce nagrzewa wystające zewnętrzne końce szczap i w wyniku powstałej różnicy temperatur na zewnątrz, i wewnątrz stosu, występuje ruch powietrza w "kanałach" między poszczególnymi szczapami. Oczywiście również wiatr powoduje przepływ powietrza co w konsekwencji doprowadza do wysuszenia drewna.
Drugim sposobem jest zbudowanie zadaszeniana na nasłonecznionej ścianie budynku, i ułożenie drewna pomiędzy dwoma ażurowymi ścianami bocznymi w stos, o kształcie prostopadłościanu. W tym przypadku również należy prze-strzegać zasady nachylenia szczap wewnętrznym końcem w górę aby wykorzystać zjawisko cyrkulacji powietrza wy-wołanego różnicą temperatur na obu końcach szczap. Ewentualny deszcz nie przeszkadza w suszeniu stosu. Woda nie dostaje się w jego głąb i szybko odparowuje.
Najlepsze gatunki drewna kominkowego to : grab, buk, dąb, jesion, brzoza, a więc gatunki liściaste. Drewno iglaste ma niewątpliwie dużą kaloryczność ponieważ jest bardzo żywiczne, ale spala się zbyt szybko dając mało żaru, zanieczysz-cza szybę dlatego też powinno się używać je tylko do rozpalania. 
W poniższej tabeli zamieszczono klasyfikację najczęściej występującego drewna opałowego, gdzie współczynnik 10 oznacza opał o najwyższej wartości energetycznej, natomiast współczynnik 5 o najniższej, dającej o połowę mniej cie-pła.
Na jeden sezon grzewczy trzeba mieć od 5 do 10 m3 drewna w zależności od rodzaju wkładu, ogrzewanej kubatury, izolacji termicznej budynku oraz od warunków zimowych. 
Drewno opałowe dostępne w sprzedaży rzadko kiedy bywa składowane dłużej niż kilka miesięcy. Kupując je należy się poinformować u sprzedawcy, jak dawno zostało ścięte, aby wiedzieć, jak długo należy je przechowywać aby uzyskać paliwo o maksymalnie wysokich parametrach.
Jak widać w przygotowanie drewna opałowego trzeba włożyć sporo pracy jednakże nagrodą będzie bezawaryjne funk-cjonowanie naszego kominka i przewodu kominowego.
Na poniższym wykresie widać że z 1 dm3 drewna powietrznie suchego (o zawartości 15-20%) suszonego minimum 18 miesięcy można uzyskać 4,4 kWh. Jeśli to samo drewno spalimy 3 miesiące po ścięciu, jego wilgotność będzie wyno-siła 45% i dostarczy jedynie 3,2 kWh.
Renard Fornalski
Mistrz kominiarski
 
 
 
 


Created by DoubleDot

| Strona główna | Produkty | Usługi | Certyfikaty | Cenniki | Przetargi | Galeria | Pokrewne strony | Kontakt |

Copyright 2009 ZSLP